DEĞER YÜKSEK SESLE SÖYLENMEZ!
Değer, kelimelerin kadifesine sarılıp sunulan bir armağan değildir.
O, insanın insana gösterdiği özenin sessiz mimarisidir.
Yıllar bana öğretti:
Bazı davranışları kişisel almamak gerekir;
çünkü kimi insanlar eksikliğini başkasına değdirir.
Ben, sende ne kadarım;
bunu senin sözlerinden değil, davranışlarından öğrenirim.
Hangi zamanlarda aklına düştüğümü,
hangi susuşlarda hatırlandığımı,
hangi yorgunluklarda adımı anımsadığını
senin bana ayırdığın vakit fısıldar.
Değer vermek, zamanı bir kalp gibi tutmaktır.
Dakikaları incitmeden,
saatleri aceleye getirmeden…
Parlak cümleler değil,
sükûnetle atılan adımlar öğretir kıymeti.
Değer, hüznün altın saatlerinde hatırlanmaktır.
Gün ağırlaşırken,
ışık çekilirken,
bir sesin usulca gelmesidir;
kimse yokken var olmaktır.
Değer; herkese söylenen sözlerin arasına karışmaz.
O, kişiye özgü bir hâlde durur.
Bir bakışta tanınır,
bir sessizlikte anlaşılır.
Değersizleştirmekse
çoğu zaman gürültü çıkarmaz.
Unutularak olur,
ertelenerek,
sonra’ya bırakılarak…
İnsan, inceldiği yerden sessizce eksilir.
Artık biliyorum:
Değer, anlatılmaz; hissettirilir.
Ve…
Günün arta kalan zamanlarına sıkıştırmayın bir insanı.
Eğer değerliyse,
ona ayrılan vakit
hayatın telaşından değil,
kalbin merkezinden gelir.
"Sevgi yüksek sesle söylenmez;
zamanla ispatlanır"
KIYMET ŞAHİN/2026