Tam da bu yüzden siyasette, ekonomide, bilimde, sanatta, edebiyatta, hatta müzikte, sporda yukarılarda değiliz işte.
Adıyaman'ı kast ediyorum, neresi olacak.
Memleketimi, köyümü, mahallemi...
Hep aşağılardayız.
Bu yüzdendir ki gelen giden tepemizde durdu. Tepemizden tepemizden vurdu.
Hep boynu bükük kaldık.
Hep özlem çektik.
Hep özenti duyduk.
Bize baktılar, ama gördüklerini söylemediler.
Çünkü gördükleri bizdik, ama söylense ayıp olurdu.
Bu yüzden söylemediler.
En fazla sırtımızı sıvazladı, küçük, küçücük avuntulara boğdular.
Mutlu olduk bizde bu avuntulara.
Ayıp diye mutlu olduk.
Günah diye mutlu olduk.
Ama ayıp da günah da bizimkisiydi.
Olmak istediğimiz, ama olmayı kendimize yakıştırmadığımız... yakıştıramadığımız.
Altın, işlenmezse de kıymetlidir.
Ama bakır, demir, hasılı türlü madenler, işlemezsen kıymetsiz kalır. Hatta pis pas içinde çürür gider. Hiçbir işe, hiç kimseye yaramaz.
Ya altın olacağız ya da işlenmiş maden olacağız.
Kıymetli olur, el üstünde tutuluruz o vakit.
Ciddiye alırlar.
Hesaba alırlar.
Güçlü, etkili, hatırlı oluruz.