Hayatın en büyük bilinmezi, aynı zamanda en kesin gerçeğidir ölüm. Kimi için korkunun kaynağı, kimine göre ise sonsuz huzurun kapısıdır. “Ölüm ne güzel” demek, ilk bakışta soğuk ya da ürkütücü gelebilir. Oysa biraz derinleştiğimizde, bu ifadenin ardında güçlü bir teslimiyet, dinginlik ve kabulleniş olduğunu görürüz.
Ölümün güzelliği, hayatı anlamlı kılmasından gelir. Bir gün sona ereceğini bilmek, insanı anı yaşamaya, sevdiklerine daha sıkı sarılmaya ve ertelememeye yöneltir. Eğer ölüm olmasaydı, yaşam bu kadar kıymetli olur muydu? Her şeyin sonsuz olduğu bir dünyada, çiçekler yine bu kadar güzel, vedalar yine bu kadar dokunaklı olur muydu?
Bazı kültürlerde ölüm bir son değil, bir geçiştir. Doğmak kadar doğal, yaşamak kadar meşru bir duraktır. Bir bebeğin anne rahminden dünyaya gelişi gibi, ölüm de ruhun başka bir boyuta geçişi olarak görülür. Mevlânâ’nın “Şeb-i Arûs”u, yani ölüm gününü “düğün gecesi” olarak adlandırması, bu anlayışın en zarif ifadesidir. Ona göre ölüm, sevgiliye kavuşmanın, ilahi aşkla bütünleşmenin vaktidir.
Ölüm aynı zamanda eşitliğin adıdır. Zengin ya da yoksul, güçlü ya da zayıf, ünlü ya da bilinmeyen herkes onun karşısında eşitlenir. Bu eşitlik, insanı kibirden ve bencillikten arındırarak daha alçakgönüllü bir yaşamın kapısını aralayabilir.
Elbette ölüm, geride kalanlar için acı, yas ve özlem demektir. Ancak bu duygular bile yaşamın ve sevmenin ne kadar değerli olduğunu hatırlatır. Çünkü ölüm varsa, sevgi de vardır. Acı çekiyorsak, bu bir zamanlar sevmiş olduğumuz içindir. Ve bu sevgi, geride kalan en kıymetli mirastır.
Ölüm, bilinmeyene açılan bir kapıdır. Belki de bu yüzden onu bir güzellik olarak görebilmek, cesaretin ve ruhsal olgunluğun işaretidir. “Ölüm ne güzel” diyebilmek, hayatı tüm iniş çıkışlarıyla kabullenmiş bir yüreğin derin ve sakin fısıltısıdır.
Ölmüşlerimize rahmet, yaşayanlarımıza hayırlı ölümler...
Ölümün hayırlısı olur mu demeyin.