Dün bir okul baskını haberi düştü yüreğime… Bugün bir yenisi. Ben artık haber izlerken sadece izlemiyorum, İçim titriyor.
Çocuklarımıza Ne Oluyor?
Dün bir okul baskını haberi düştü yüreğime…
Bugün bir yenisi.
Ben artık haber izlerken sadece izlemiyorum,
İçim titriyor.
Çünkü o çocukların yerine kendi evladımı koyuyorum.
Hani okul dediğimiz yer,
Güvenin en sade haliydi…
Anne yüreğinin “emanetim sağlam yerde” diyebildiği tek yerdi.
Şimdi o kapılardan içeri girerken bile
Bir gölge düşüyor içimize.
Çocuklarımıza ne oluyor böyle?
Hangi ara bu kadar öfkelendiler?
Hangi ara içleri bu kadar karardı?
Hangi ara biz, onların sessiz çığlıklarını duyamaz olduk?
Belki de sorun sadece çocuklarda değil…
Belki biz büyürken bir yerlerde eksildik.
Sevgiyi gösterirken cimrileştik,
Dinlerken acele ettik,
Anlamaya çalışmak yerine yargıladık.
Bir çocuğun kalbi,
İhmal edilince taşlaşmaz…
Ama kırıldıkça, susmayı öğrenir.
Ve bazen o suskunluk,
Bir gün hiç beklenmedik bir şekilde çığlığa dönüşür.
Sosyal medyada büyüyen,
Sevgiyi ekrandan öğrenen,
Değeri “beğeni” sayısıyla ölçülen bir nesil var şimdi.
Ama kimse onlara şunu öğretmedi:
Bir insanın kalbine dokunmanın,
Bir canı incitmemenin,
Bir “iyi ki varsın” demenin kıymetini…
Ve bir gerçek daha var ki,
Artık görmezden gelemeyiz:
Bireysel silahlanmaya hayır.
Bir çocuğun eline geçmemesi gereken ne varsa,
Biz yetişkinler olarak onu kolaylaştırdık.
Korkularımızı silahlarla bastırmaya çalışırken,
Geleceğimizi ateşin ortasına attık.
Oysa güven,
Bir tetiğin ucunda değil…
Birbirimizin kalbinde başlar.
Biz çocuk yetiştirmiyoruz artık,
Sanki yalnızlık büyütüyoruz.
O yüzden sormak gerekiyor:
Biz nerede eksildik?
Belki de çözüm çok uzak değil…
Biraz daha sarılmakta,
Biraz daha dinlemekte,
Biraz daha “yanındayım” diyebilmekte saklı.
Çünkü bir çocuk,
Sevildiğini gerçekten hissederse,
Dünyayı yakmaz…
Ama sevgisiz büyüyen bir kalp,
Önce kendini, sonra çevresini yakar.
Ve biz…
Her yeni haberde biraz daha yanarız.
Recebiye’nin Gönül Köşesi’nden…
Yazar Recebiye Çataksezer
