Bir yandan otuz yıl boyunca işgal altında kalan vatan topraklarımızın, namusumuzun ve millî onurumuzun yeniden kazanılmasının gururunu taşıyor, diğer yandan cepheden gelen şehit haberleriyle kahroluyorduk.
VERMESEYDİK CAN, KALMAZDI AZERBAYCAN!
Bir şehit annesinin kaleminden Karabağ Zaferi'nin gururu, acısı ve unutulmayan hatıraları...
7 Kasım 2020…
Hayatımız boyunca unutamayacağımız, acıyla gururun, gözyaşıyla sevincin birbirine karıştığı tarihî günlerden biriydi.
O günlerde yüreğimizde birbirinden farklı duygular yaşıyorduk. Bir yandan otuz yıl boyunca işgal altında kalan vatan topraklarımızın, namusumuzun ve millî onurumuzun yeniden kazanılmasının gururunu taşıyor, diğer yandan cepheden gelen şehit haberleriyle kahroluyorduk.
Her gün başta Bakü olmak üzere Azerbaycan'ın dört bir yanına şehitlerimizin naaşları getiriliyordu. Gencecik evlatlarımızı, geleceğimizin teminatı olan yiğitlerimizi toprağa veriyorduk. Her şehit haberi bir ocağa ateş düşürüyor, her annenin gözyaşı hepimizin yüreğini dağlıyordu.
Ama bütün bu acılara rağmen başımız dikti. Çünkü milletimiz tek yürek olmuştu. Azerbaycan halkı, vatanı ve bayrağı için kenetlenmişti. Kardeş Türkiye Cumhuriyeti ve aziz Türk milleti de bütün varlığıyla yanımızdaydı. Onların desteğini hissetmek bize ayrıca güç ve moral veriyordu.
Cepheden her gün yeni bir zafer haberi geliyordu. İşgal altındaki köylerimiz, kasabalarımız ve şehirlerimiz birer birer özgürlüğüne kavuşuyordu.
Tarihi Yaşamak ve Tarihe Tanıklık Etmek
İnsan dünyaya gelirken bir gün tarihin böylesine önemli olaylarına tanıklık edeceğini nereden bilebilir?
Ben de hiçbir zaman hem tarihin acısını yaşayacağımı hem de kazanılan büyük bir zaferin sevincini gözyaşları içinde anlatacağımı düşünmemiştim.
Karabağ mücadelesinin sembol kahramanlarından Şehit General Polad Haşimov'un hatırası milletimizin yüreğinde derin izler bırakmıştı. Ardından gelen 44 günlük Vatan Savaşı'nda binlerce kahraman evladımız canını feda ederek bizlere bu büyük zaferi armağan etti.
Benim için bu zafer yalnızca Azerbaycan'ın değil, bütün Türk dünyasının zaferidir. Kardeşliğimizin, birliğimizin ve ortak kaderimizin dünyaya ilanıdır.
O Geceyi Asla Unutamam
7 Kasım'ı 8 Kasım'a bağlayan geceyi dün gibi hatırlıyorum.
İki oğlumla birlikte evdeydik. Oğlumun asker arkadaşlarından, “Balta” lakabıyla tanınan bir evladımızın şehit olduğu haberini almıştık.
Oğlum Altay gözyaşlarına boğulmuştu. Ben ise kendi gözyaşlarımı ondan gizlemeye, acımı içime akıtarak evladıma teselli vermeye çalışıyordum.
Ama ne söylesem onu sakinleştiremiyordum.
Bir anne olarak çaresizdim. Sanki bütün acıları kendi yüreğimde topluyor, bir yandan oğlumun üzüntüsünü hafifletmeye çalışırken diğer yandan şehit düşen evladımızın annesini düşünüyordum.
O gece hiçbirimiz uyumadık.
İçimde tarif edemediğim bir heyecan vardı. Sanki birazdan çok önemli bir haber alacaktık. Kalbim durmadan çarpıyor, gözlerim bir haber bekliyordu.
Tam o sırada Bakü'ye doğru bir füze saldırısı haberi geldi. Hepimiz büyük bir endişeye kapıldık. Füzenin şehre düşmesi hâlinde yaşanabilecekleri düşünmek bile korkunçtu.
Çok şükür, kahramanlarımız o tehlikeyi de bertaraf etti.
Ancak içimdeki heyecan bir türlü dinmiyordu.
Kendi kendime, “İnşallah hayırlı bir haber alacağız.” diyordum.
Ve Beklenen Müjde Geldi!
Bir ara televizyonu açtım.
Ekranda Azerbaycan Cumhurbaşkanı İlham Aliyev'i gördüm.
Birden oğullarıma dönerek:
“Bakın çocuklar, şimdi Cumhurbaşkanımız bize zafer müjdesini verecek!” dedim.
Oğullarım buna pek inanmadılar. Hepimiz büyük bir heyecanla televizyonun karşısına geçtik. Cumhurbaşkanımızın söyleyeceği sözleri nefesimizi tutarak bekliyorduk.
Ve beklediğimiz o tarihî müjde geldi.
8 Kasım 2020…
Cumhurbaşkanımız İlham Aliyev, Şuşa'nın kurtarıldığını milletimize duyurdu.
İşte o an yaşadığımız sevinci kelimelerle anlatmak mümkün değildi!
Gözyaşlarımız bu kez yalnızca acıdan değil, gururdan ve mutluluktan akıyordu.
Bakü sokakları bayram yerine dönmüştü. İnsanlar sabaha kadar zaferi kutladı. Bayraklar dalgalandı, sevinç çığlıkları gökyüzüne yükseldi.
Otuz yıllık hasretin ardından gelen bu müjde, bütün Azerbaycan'ın yüreğine umut olmuştu.
Zaferin Ardındaki Anne Gözyaşları
Bugün o tarihî günlerin üzerinden altı yıl geçti.
Ama inanın, bunları yazarken hâlâ aynı heyecanı yaşıyorum. Gözlerim doluyor, boğazım düğümleniyor. O gecenin acısı da sevinci de dün gibi hafızamda.
Ben bir Azerbaycan kadını, bir Türk anası ve vatan uğruna evladını şehit vermiş bir anne olarak çok iyi biliyorum ki zaferler kolay kazanılmıyor.
Her zaferin ardında yarım kalmış hayatlar, söylenememiş sözler, evladının yolunu bekleyen anneler ve bir daha açılmayacak kapılar vardır.
Bizler zaferin sevincini yaşarken şehit annelerinin yüreğinde hiç dinmeyen bir özlem bulunuyor.
Ama biliyoruz ki evlatlarımız boşuna can vermedi.
Onlar vatan yaşasın, bayrak dalgalansın, milletimiz başı dik yürüsün diye şehit oldular.
Başta kahraman General Polad Haşimov olmak üzere Karabağ uğruna canlarını feda eden bütün şehitlerimizin aziz hatıraları önünde saygıyla eğiliyorum.
Şehit annelerimizin ellerinden öpüyor, onların acısını kendi acım biliyorum.
Çünkü bizler hem zaferin gururunu hem de evlat acısının ne demek olduğunu bilen anneleriz.
Ve bugün bir kez daha bütün kalbimle söylüyorum:
Vermeseydik can, kalmazdı Azerbaycan!
Ruhunuz şad olsun, ey vatanın ölümsüz kahramanları!
