Bir çiçeğe nasıl özenle bakılırsa, biz de öyle baktık birbirimize. Sevgimizi suladık, büyüttük, koruduk; kalbimizin en temiz köşesinde, incinmesin diye özenle sakladık.

CANIM DİDOŞ’UM,

“Gerçek sevgi, bir ödül değil, bir armağandır; sadece verir, karşılık beklemez.”

— Oscar Wilde

Seninle dostluğumuz, her sabah yeniden doğan güneş gibi içimizi ısıtan, zamanla kök salan güzel bir sevgiye dönüştü.

Bir çiçeğe nasıl özenle bakılırsa, biz de öyle baktık birbirimize. Sevgimizi suladık, büyüttük, koruduk; kalbimizin en temiz köşesinde, incinmesin diye özenle sakladık.

Ve biliyor musun, bu çiçek yerini çok sevdi…

Çünkü toprağını bulmuştu.

Tıpkı portakallı çikolatayı seven bizler gibi, bu derin sevgiyi de çok sevdik. Her gün biraz daha, tatlı bir alışkanlıkla, içimizi ısıtarak…

Seninle çocukça, saf ve hesapsız bir sevgimiz var. Kimi zaman kahkahalarla, kimi zaman sessizliğin içinden geçerek büyüdü bu bağ.

Araya zamanlar, şehirler, mevsimler girdi belki ama yüreğimizin haritası hiç şaşmadı; bütün yollar yine birbirimize çıktı.

Bazen konuşmadık ama sustuğumuzda bile anlaştık. Sessizliğin bile sıcak olduğu, kelimelere ihtiyaç duymayan bir dostluk kurduk biz.

Sen bana güvenin, vefanın ve sadeliğin en güzel hâlini hissettirdin. Dostluğun, insanın hayatına bırakabileceği en kıymetli izlerden biri olduğunu bir kez daha öğrettin.

İyi ki varsın, iyi ki hayatımın bir yerinde değil, yüreğimin en güzel yerindesin Didoş’um.

Seninle yaşanan her an, içimi saran sıcacık bir huzur gibi… Yıllara meydan okuyan, eksilmeyen, aksine her geçen gün çoğalan sevgimiz, kalbimin en sıcak köşesinde yaşamaya devam edecek.

Bu çiçek artık yerini sevdi; gölgede bile açmayı, mevsimler değişse de kokusunu kaybetmemeyi öğrendi.

Ve ben seni her düşündüğümde içimde o tanıdık, güzel tat beliriyor…

Portakallı çikolata gibi;

biraz neşe, biraz mutluluk, bolca sevgi…

Ve hiç bitmesini istemediğim bir dostluk tadı!

SEVGİYLE,

KIYMET’LİN