2000’li yılların başında vakıf kurmak için koşuşturmaya başlamıştım. Kurulacak vakfı çok kişinin kurmasının, vakfın selameti bakımından iyi olacağını düşünüyordum. Yani kurucular, mütevelli heyet derken bütün hemşerilerimiz vakfı benimseyip sahip çıkacaktı.
HAYDİ, HOCAM İKİLE
2000’li yılların başında vakıf kurmak için koşuşturmaya başlamıştım. Kurulacak vakfı çok kişinin kurmasının, vakfın selameti bakımından iyi olacağını düşünüyordum. Yani kurucular, mütevelli heyet derken bütün hemşerilerimiz vakfı benimseyip sahip çıkacaktı.
Bu amaçla tanıdığım dostlara giderek bu konuyu anlatıyordum. Tabi mal ya da para anlamında katkı söz konusu olduğundan süreç çok yavaş ilerliyordu. Bir ara dostlarımdan biri hali vakti yerinde bir arkadaşın ismini söyledi ve onunla görüşmemi tavsiye etti. Tanıdığım için oturduğu masaya vardım, karşısına oturdum. Silifke için çok yararlı olacağını düşündüğüm vakıf hakkında konuştum. Böyle hayırlı bir hizmette aramızda görmek istediğimi ifade ettim.
Bu konuda olumlu olumsuz bir fikir beyan etmedi. Masasına varıp oturduğumda çay bile teklif etmemişti zaten… Yüzüme bakarak “haydi hocam ikile” dedi.
Samimi olarak söyleyeyim hiç duymadığım bir deyimdi. Argoda yanındaki insanı göndermek, uğurlamak anlamında “haydi ikile” deniliyormuş.
Yüksek tahsilli birinin hayırlı bir hizmet için yanına gelen benim gibi bir insana “haydi ikile” demek yerine “düşüneyim ya da ben katılmayı düşünmüyorum gibi bir cevap vermesini beklerdim. Bu dostumuz az bir zaman sonra vefat etti.
Hep düşünürüm, nasip olsa da aramızda bulunsaydı, inancımız gereği açık olan amel defteri sevapla dolacaktı diye üzülürüm.
Bu “haydi ikile” sözünü 25 yıl geçtiği halde unutmadım ve yaşanmış hikâyelerimden biri olarak kaydettim.
Aramızdan çok erken ayrılan dostumuza rahmet dileklerimi iletiyorum. Ruhu şad olsun inşallah.
