O zamanlar okul arkadaşlarımla, komşu çocuklarıyla çamaşır ipine dizilmiş hayallerimiz vardı. Ne güzel gülerdik, ne saf sevinçlerimiz vardı… Bilmiyorum, biz mi mutluyduk, yoksa mutluluk mu bizdik o zamanlar?
AHH ÇOCUKLUĞUM…
BENİ BULANA AŞK OLSUN!
Ah çocukluğum…
Ne çok özledim seni!
O zamanlar okul arkadaşlarımla, komşu çocuklarıyla çamaşır ipine dizilmiş hayallerimiz vardı. Ne güzel gülerdik, ne saf sevinçlerimiz vardı… Bilmiyorum, biz mi mutluyduk, yoksa mutluluk mu bizdik o zamanlar?
Sokaklarda yankılanan kahkahalar, ip atlayan kızlar, seksek taşlarının ritmi, dizlerimizdeki yara izleri bile yaşamın madalyalarıydı sanki. Her düşüşümüzün ardından yeniden ayağa kalkar, hiçbir şey olmamış gibi oyuna devam ederdik.
Şimdi çocuklar yok sokaklarda…
Onların oyunlarını anneler, biraz da çaresizlikten, birer sus payı gibi ekranlara emanet etti. Küçük ellerde telefonlar, gözlerde mavi bir ışık… Oysa çocukluk, bir ekranın içine sığmayacak kadar büyük bir dünyaydı. Koşmanın, düşmenin, kirlenmenin, paylaşmanın ve birlikte büyümenin tadı vardı.
Bizim zamanımızda telefon yoktu ama insan sesi vardı. Kapılar çalınmadan açılır, komşuluk gönül kapısından içeri girerdi.
Postacı, ulak çocuk bendim. Dışarıdaki bütün angarya işler benden sorulurdu. Komşulara gider, “Evdeyseniz annemler size gelecekti.” derdim. Komşu teyzeler de “Buyursunlar evladım.” diye gülümserdi.
Ne güzel bir incelikti o!
Ne büyük bir zenginlikti birbirinin kapısını, gönlünü bilmek…
Şimdi hepsi birer anı kutusunda, naftalin kokulu hatıralar gibi saklı. Zaman diye bir kavramım yoktu o yıllarda. Bazen ekmek almaya gider, akşam eve dönerdim. Çünkü sokak, benim oyun bahçem; mahalle, benim küçük dünyamdı.
Biz büyürken “ayıp” kelimesiyle terbiye edilirdik.
“Yavaş ye, üstüne dökme!” denirdi.
Ben mi dinlerdim? Asla!
Yaramazlığın da kendine göre bir ustalığı vardı bende. Kaçmayı, saklanmayı, yakalanmamayı iyi bilirdim. Ama bütün o afacanlığın içinde aile terbiyesinin, saygının ve sevginin kokusu sinmişti üzerime.
Sonra dostluklar geldi…
Saf, içten, hesapsız, vefalı dostluklar.
Bir bakışıyla dünyamı değiştiren arkadaşlarım vardı. Onlar için ölümü bile göze alırdım. Bir kırgınlıkla da dünyam başıma yıkılırdı. Çünkü sevgiyi ölçmeyi, dostluğu hesaplamayı henüz bilmiyorduk. Gönlümüz ne kadar büyükse kırgınlığımız da o kadardı.
Ve sonra…
Sokağa çıkar çıkmaz bütün mahalle benimle çınlardı.
“Beni bulana aşk olsun!” derdim; kahkaham rüzgâra karışır, ben sokakların bir ucundan diğerine savrulurdum.
En çok da köyde mutluydum.
Kuzenim Nurhan'cığımın çatı katı, benim için saraydan farksızdı. Nurhan'ım her şeyimdi. O çatı katında kurduğumuz hayallerin, yaptığımız yaramazlıkların sınırı yoktu.
Meryem yengem, “Kıymet, seni çağırıyorlar!” diye seslenirdi.
Ben ise sanki hiç duymamış gibi yapardım.
“Aaa, Kıymet kim? Ben Ayşegül'üm, ya da Ayşe!” derdim.
Her gün kendime yeni bir isim seçerdim. Sanki başka bir kimliğe bürünmek, oyunun en eğlenceli kuralıydı.
Onlar avazları çıktığı kadar bağırır, ben kahkahalarla kaçardım. Ne zamanın farkındaydım ne de dünyanın telaşından haberim vardı. Özgürlüğün ne olduğunu bilmeden özgürdüm. Mutluluğun tarifini bilmeden mutluydum.
Ah çocukluğum…
Ne sade, ne arı, ne kirlenmemiş bir dünyaydın sen!
Biz değiştik, dünya değişti. Sokakların sesi azaldı, kapıların arası açıldı, komşuluklar mesafelere yenildi. Ama içimizde, o sıcak fırından yeni çıkmış dostluk ekmeğinin kokusu hâlâ duruyor.
Belki de bu yüzden hepimiz özlüyoruz seni.
Bir daha asla geri dönmeyecek o tertemiz zamanları, karşılıksız sevgileri, sebepsiz kahkahaları, küçücük şeylerle kocaman mutlu oluşlarımızı…
Ve şimdi, her şeyin yerini bir sessizlik almışken, bazen eski bir şarkıda, bazen bir mahalle kokusunda, bazen de çocuk seslerine karışan uzak bir kahkahada çıkıyorsun karşıma usulca.
Bir anlığına çocukluğuma dönüyorum.
Avluda rüzgârla savrulan mendilimi topluyor, yarım kalan oyunuma kaldığım yerden devam ediyorum. Sonra birden büyüyüp yine bugüne düşüyorum.
Ah çocukluğum…
Sen benim hiç eskimeyen masalımdın.
Ben o masalın en yaramaz kahramanı…
Ne güzel saklambaç oynardık hayatla!
Sen hep saklandın, ben büyüdüm…
Bir daha da bulamadım seni.
Beni bulana aşk olsun!
KIYMET ŞAHİN
11.11.2025
