Sık sık seyahat eden bir gazeteci olarak Adıyaman dışına çıktığımda karşılaştığım insanların bana yönelttiği ilk soru genellikle aynı oluyor: “Adıyaman ayağa kalktı mı?”

ADIYAMAN’DA YAŞANMAZ, ÖLÜNÜR!

Adıyaman Ayağa Kalktı mı?

Sık sık seyahat eden bir gazeteci olarak Adıyaman dışına çıktığımda dostlarımın, arkadaşlarımın ve karşılaştığım insanların bana yönelttiği ilk soru genellikle aynı oluyor:

“Adıyaman ayağa kalktı mı?”

Aslında cevaplanması kolay olması gereken bu soru karşısında her defasında zorlanıyorum. Çünkü Adıyaman'ın ayağa kalkıp kalkmadığını yalnızca yapılan konutlarla değerlendirmek mümkün değil.

6 Şubat depremlerinde büyük bir felaket yaşadık. İnsanlarımızı, evlerimizi, iş yerlerimizi, hatıralarımızı kaybettik. İlk günlerde tek derdimiz hayatta kalmak, başımızı sokacak bir çadır bulmaktı. Ardından konteyner kentler kuruldu. Devletimiz büyük bir seferberlik başlattı.

Özellikle İndere, Örenli ve Mara mahalleleri çevresinde adeta yeni bir şehir inşa edildi. Ortaya konulan bu büyük emeği görmezden gelmek haksızlık olur. Emeği geçen herkese teşekkür etmek gerekir.

Bugün Adıyaman'da konut arzı önemli ölçüde arttı. Şehrin dört bir yanında satılık ve kiralık ev ilanları var. İlk dönemlerde astronomik rakamlara ulaşan kiralar gerilemeye başladı. Hatta konut arzındaki artış, özel inşaat sektörünü ve emlak piyasasını da etkilemiş durumda.

Barınma meselesinde önemli mesafe alındı. Peki, şehir olarak ayağa kalkabildik mi?

Konut Yapıldı, Peki Şehir Nerede?

Adıyaman'ın yeniden yapılanmasında en büyük fırsatlardan biri çarşı projesiydi. Ne yazık ki yerel yönetimin süreci yönetmekteki yetersizliği, yaşanan belirsizlikler ve finansman şartlarının ağırlaşması bu fırsatın gerektiği gibi değerlendirilmesini engelledi.

Kanaatimce yerel seçimlerde AK Parti belediyeyi kazanmış olsaydı, merkezi yönetimle uyum açısından çarşı ve altyapı projelerinde bugün yaşanan sorunların önemli bir kısmı yaşanmayabilirdi.

Elbette halkın demokratik tercihi tartışılmaz. Ancak demokrasi yalnızca sandıkta oy kullanmak değil, yapılan tercihin sonuçlarını da sorgulayabilmektir.

Bugün Adıyamanlı yazın tozla, kışın çamurla, yılın her döneminde çukurlarla mücadele ediyor.

Dışarıdan gelenler gördükleri manzara karşısında şaşkınlık yaşıyor. Bizler ise ne yazık ki bu durumu kanıksamışız.

Oysa toz, çamur ve çukur Adıyaman'ın kaderi değildir. Bu tablo, yönetim ve hizmet anlayışındaki eksikliklerin sonucudur.

75 Yıllık İl, Ama Kültür Merkezi Yok!

Adıyaman 1954 yılında il oldu. Aradan 72 yıl geçti.

Soruyorum: Bu şehrin neden hâlâ ihtiyacını karşılayacak nitelikte bir kültür ve kongre merkezi yok?

Ramazan ve Kurban Bayramlarında valilik ve belediye tarafından düzenlenen bayramlaşma törenlerinin yapıldığı mekânlara bakıyorum. Koskoca bir ilin protokolü, vatandaşlarıyla buluşmak için uygun bir salon bulmakta zorlanıyor.

Sayın Vali, Sayın Belediye Başkanı, milletvekillerimiz!

Bu manzarayı içinize nasıl sindiriyorsunuz?

İki yılda bir kültür merkezi yapmak bu kadar mı zor? Belediyenin veya İl Özel İdaresinin imkânlarıyla bu ihtiyaç neden giderilemiyor?

Üstelik mesele yalnızca kültür merkezi değil.

Merkez nüfusu 300 bini aşan, il genelinde yüz binlerce insanın yaşadığı Adıyaman'da yeterli otopark yok. Araçlar caddeleri, kaldırımları işgal ediyor. Yayalar yürümekte zorlanıyor.

Bu şehrin beş milletvekili, bir valisi, bir belediye başkanı var. Peki, yıllardır çözülemeyen bu sorunlara kim çözüm üretecek?

Hamamı da Yok, Stadyumu da!

Deprem sonrası on binlerce işçi, usta ve emekçi Adıyaman'ın yeniden inşasında alın teri döktü. İndere'de, Örenli'de, şehir merkezinde gece gündüz çalıştılar.

Peki, bu insanların yıkanabilecekleri, dinlenebilecekleri, insanca hizmet alabilecekleri yeterli sosyal tesislerimiz var mı?

Bir hamam ihtiyacını karşılamak için Gaziantep'e, Şanlıurfa'ya, hatta Besni'ye giden insanlarımız oldu.

Bir şehre modern bir hamam ve sosyal tesis kazandırmak bu kadar mı zor?

Gelelim stadyum meselesine...

6 Şubat depremlerinde en ağır yaraları alan Adıyaman, Hatay, Kahramanmaraş ve Malatya arasında stadyum sorunu hâlâ çözülemeyen şehirlerden biri Adıyaman.

Kahramanmaraş'ta yeni stadyum yatırımları hayata geçirilirken Adıyaman neden bekliyor?

Deprem travmasını yaşayan gençlerimizin, çocuklarımızın ve sporseverlerin hafta sonu tribünlere gidip maç izlemeye, sporla moral bulmaya hakları yok mu?

Bir zamanlar profesyonel liglerde mücadele eden Adıyamanspor yıllardır sıkıntılarla boğuşuyor. Futbol heyecanı neredeyse söndü.

Bir şehir yalnızca binalarla değil; sporuyla, sanatıyla, kültürüyle ve sosyal hayatıyla ayağa kalkar.

Sanatçısı Gidiyor, Gazetecisi Konteynerde!

Bu şehirde gazeteciler, yazarlar, şairler ve meslek kuruluşları hâlâ konteynerlerde faaliyet göstermeye çalışıyor.

Ressamlarımızın, sanatçılarımızın, musiki cemiyetlerimizin çalışmalarını sürdürebilecekleri yeterli mekânları yok.

Sanat hayatını devam ettirebilmek için Ankara'ya, İzmir'e yönelen insanlarımız var.

Şehri yönetenler bu kültürel kaybın farkında mı?

Bir şehrin sanatçısını kaybetmesi, yalnızca birkaç insanın başka yere taşınması değildir. O şehrin ruhundan bir parçanın kopmasıdır.

Defalarca dile getirdim. Şehir merkezinde özellikle kadınların rahatlıkla kullanabileceği temiz, güvenli umumi tuvaletler yapmak bu kadar mı zor?

Hal pazarı, mezat alanları, kesimhane gibi temel ihtiyaçların düzenli ve çağdaş mekânlara kavuşturulması neden yıllardır gündemde kalıyor?

Yollar yol değil, kaldırımlar kaldırım değil. Kaldırım işgalleri yüzünden vatandaşın yürüyecek alanı kalmamış.

Bu kadar temel ihtiyacın konuşulduğu bir şehirde kalkınmadan, gelişmeden, ayağa kalkmaktan nasıl söz edebiliriz?

Bir Şehrin Umudu da Ölmemeli!

Adıyaman'da bugün en büyük eksikliklerden biri de heyecan ve umut.

İnsanların yüzüne bakıyorum; yorgunluk, mutsuzluk ve geleceğe dair endişe görüyorum.

Sosyal hayat zayıf. Ailesiyle güzel bir hafta sonu geçirmek, farklı bir ortamda dinlenmek isteyenler imkân bulduklarında Gaziantep'e, Mersin'e gidiyor.

Peki, Adıyamanlı kendi memleketinde neden mutlu olamasın?

İşin acı tarafı şu:

Bu şehirde düzeni, yeşili, huzuru ve bakımıyla dikkat çeken yerlerden biri mezarlığımız!

Mezarların başında ağaçlar, çiçekler... Yolları, çevre düzenlemesi, temizliğiyle insanın dikkatini çeken bir mekân.

Elbette mezarlığımızın bakımlı olması güzel. Emeği geçenleri kutlamak gerekir.

Ama insan düşünmeden edemiyor:

Keşke yaşayan insanların sokakları, parkları, sosyal alanları da mezarlığımız kadar düzenli ve bakımlı olsaydı!

Bir şehir düşünün; insanları yaşarken tozla, çamurla, çukurla mücadele ediyor. Sosyal tesis bulamıyor, spor yapacak stadyumu yok, sanatını icra edecek mekânı yok. Ama ebedî istirahatgâhı son derece düzenli!

Bu nasıl bir çelişkidir?

Adıyaman'a yapılan konutları takdir ediyoruz. Devletimizin ortaya koyduğu büyük gayreti inkâr etmiyoruz. Ancak artık betonun ötesine geçmek zorundayız.

Adıyaman'ın yalnızca evlere değil; yaşanabilir caddelere, kültüre, sanata, spora, sosyal tesislere ve hepsinden önemlisi umut veren bir yönetime ihtiyacı var.

Çünkü şehirleri ayağa kaldıran yalnızca binalar değil, içinde yaşayan insanların mutluluğudur.

Ve bugün gördüğüm manzara karşısında, üzülerek de olsa yazımın başlığındaki o ağır cümleyi kuruyorum:

ADIYAMAN'DA YAŞANMAZ, ÖLÜNÜR!

Ama biz Adıyaman'da ölümü değil, yaşamayı hak ediyoruz.

Bu şehir mezarlığıyla değil, yaşanabilirliğiyle örnek gösterilmelidir!