Hayat bazen, fırtınaya tutulmuş bir geminin güvertesinde dalgalarla boğuşmak gibi gelir. İnsan, taşıdığı yükün ağırlığı altında ezildiğini, yolların bittiğini, sesinin kimseye ulaşmadığını hisseder.
Umut Varsa Hâlâ Yaşamak Zorundayız
Hayat bazen, fırtınaya tutulmuş bir geminin güvertesinde dalgalarla boğuşmak gibi gelir. İnsan, taşıdığı yükün ağırlığı altında ezildiğini, yolların bittiğini, sesinin kimseye ulaşmadığını hisseder. Gözlerimizin önünde kapanan kapılar, yorgun düşen hayallerimiz ve bazen sadece sabretmekle geçen günler… Her şeyin gri bir tona büründüğü o demlerde, içimizdeki ses fısıldar: “Artık bu kadar.”
Oysa tam da o tükenişin eşiğinde, en derin karanlığın içinde beliren incecik, cılız bir ışık vardır: Umut.
Umut; saf bir iyimserlik, her şeyin güllük gülistanlık olacağına dair safirik bir inanç değildir. Umut, en çetin kış gününde bile toprağın altındaki tohumun uyanmayı beklediğini bilmektir. Karanlığın en koyu anının, şafağa en yakın an olduğunu hatırlamaktır. Nefes aldığımız sürece, yarının bugünle aynı olmak zorunda olmadığına duyulan o inatçı, o asil dirençtir.
Şairin dediği gibi, umut varsa hâlâ yaşamak zorundayız. Bu zorunluluk bir ceza değil; ruhun hayata karşı koyduğu en güzel şerittir. Çünkü pes etmek kolaydır; vazgeçmek, kalemi elden bırakmak, rüzgârın önündeki bir yaprak gibi sürüklenmek en kolayıdır. Asıl marifet, asıl insanlık; yokuşun başındayken bile adımlarını sıkılaştırmakta, göğsündeki o inatçı ateşi korumaktadır.
Bir fincan sıcak çayın buharında, pencereye vuran yağmur damlalarının sesinde ya da yarın atılacak küçük bir adımda saklıdır o umut. Bazen sadece bir kedinin mırıltısında, bazen dost bir elin omuzumuzdaki sıcaklığında yeniden filizlenir. Hayat, bize sunduğu tüm zorluklara rağmen, yaşanmaya değer mucizelerle doludur; yeter ki bakmasını, görmesini ve en önemlisi inanmasını bilelim.
Bugün yükün ağır gelebilir, adımların yorulabilir. Olsun. Kalbindeki o küçük umut kıvılcımını söndürme sakın. Çünkü sen nefes aldıkça, o umut var oldukça, yarının hikâyesi henüz yazılmadı demektir.
Ve umut varsa hâlâ; gökyüzüne bakmak, kahvesini yudumlamak, yola devam etmek ve bu hayatı tüm güzellikleriyle kucaklamak zorundayız. Yaşamak, yarınlara duyduğumuz inancın ta kendisidir.
İbrahim Dağdelen