Gördüğünüz tahta sandık, tahta kürsü, tamir ettiği ayakkabılara ait parçalar, yağ tenekesi, tenekenin içinde gaz ocağı, terlikler ve gaz ocağı ateşine tuttuğu iki bıçak onun sermayesiydi.

Demirci pazarının hemen girişinde, kalaycılara giden yolun solundaydı yeri. Gördüğünüz tahta sandık, tahta kürsü, tamir ettiği ayakkabılara ait parçalar, yağ tenekesi, tenekenin içinde gaz ocağı, terlikler ve gaz ocağı ateşine tuttuğu iki bıçak onun sermayesiydi. Bir de su dolu Mintax kutusu. Mintax kutusu içindeki su kapkaraydı. Arkası, üst üste konmuş taşlardan basit bir duvardı. Ben bu ustamı hep orada otururken görürdüm. Ne zaman gelir, ne zaman gider bilmiyordum. Ömrümün sonuna kadar o burada kalacak sanırdım. Yağışlı günler hariç hep oradaydı. Yerini hiç değiştirmedi. Ayakkabı tamir ederdi. Tamir dediğim, yırtıkları diker, ateşte kızdırdığı bıçakla yama yapardı. Yaptığı yamalar bazen farklı renklerde olurdu. Siyah ayakkabıya beyaz, beyaz lastiğe mavi yama gibi. Lastik top da dikermiş ama ben hiç görmedim. Yama yaptırdığımı ve top diktirdiğimi hiç hatırlamıyorum. Oysa ortaokula başlayana kadar lastik ayakkabı giydim. Çizme, tıkır çok giydim. Çizmem yırtılır, içi su dolardı. Çorabım ıslandığı için annemden dayak yerdim. “Suya basma” derdi, ama ben nerede su birikintisi varsa, gider basardım.

Amcayı az geçince kalaycılar, kalaycıları geçince meydan, meydanın ortasında gövdesi gövdemin üç katı, belki de beş katı genişliğinde bir dut ağacı vardı. Tepe çatısı meydanı tamamen kaplardı. Altında, eşeklerle getirilen tulumlardaki ayran satarlardı. Bir tas ayran kaç liraydı hatırlamıyorum. Evet, tasla… Terazi tastı. Bakır tas.

Amcanın yaptığı yamalardan 25 kuruş ve 1 lira aldığını hatırlıyorum. Yama küçükse 25 kuruş, büyükse 1 lira alırdı. Kafasının üstünde duvara sabitlediği teneke bir siper vardı sanki. Öyle hatırlıyorum. Sadece işini yapardı. Az konuşurdu. Çevresiyle hiç ilgilenmezdi. Tahta sandık hep oradaydı. Sandık onun dükkânıydı. Sermayesiydi. Ekmek teknesiydi. Akşam olunca eşyasını koyar, kapağını kapatır, anahtarı vurur, evine giderdi. Soğuk ve yağmur havalar hariç her gün buradaydı. Ben, sürekli buradan geçtiğim için bilirdim. Bahçelievlerdeki Meram ve Şehir sinemalarına buradan geçer giderdim. Yolumun üstüydü.

Amcanın adını hatırlamıyorum, ama şu anki hali bugünkü gibi gözümün önünde. Şehrimin en güzel fotoğraflarından biri o. Toprak yolları, taş ve toprak evleri, dut ağaçları, asmaları, incirleri ile has bahçelerinin güzelliklerini hatırlatıyor bana. Çeşmelerini, camilerini, sinemalarını hatırlatıyor. Bulgur kaynatan anneleri, eşekle sabahın köründe bahçeye zibil taşıyan dayıları hatırlatıyor. Lastik topunu, yamalı ayakkabıları, kuru üzümü, pekmezi hatırlatıyor. Onca toprağa, onca taşa, çamura, onca fakirliğe rağmen bozulmayan insanı, kaybolmayan vicdanı, tertemiz kalbi hatırlatıyor.

Kaybolan hikâyelerin unutulan asaleti…